D’n ingebeelde kranke

Sjeng Pilkes haet waal altiëd wat,
dae duit niks lever as maar klage.
Vief dokters haet dae al gehad,
dae’n blood dae môt mich wat verdrage
De letste waek had hae ’t neet miër,
nôw ja, det haet waal dökker emus,
Maar-e wis ’t zéker deze kiër:
‘Waat ik nôw heb, nae det had nog nemus.’

Ôch dokter, ik veul nörges pien,
Waat zoel mich nôw toch kinne schaele’
Ôch dokter waat zoel det toch zien’
Ik kan mich ech dao euver kwaele.
Ik kôs d’r iërs vas van op aan.
ik had waal altiëd ein paar klachte.
En toen waas ik ouk vuël baeter d’raan.
en nôw heb ik slaopeloëze nachte.
D’n dokter zag: ‘dich veuls niks miër,
waat dich mankeert is te verklaore.
Ik weit ’t zeker deze kiër,
die rare kwaol die hiërs al jaore.
Ik zeen ’t al heb maar gen noëd
al kan ik dich dao niks veur gaeve.
Want ’t is ein feit Sjeng dich bis doëd,
maar dao môste maar mei liëre laeve.’

Teks en Meziek: J. Theelen/F. Boermans.
Gezônge: Ben Verdellen/Lottie Boermans.