Dudelke

Refrein: Dich bis mien dudelke, mien snubelke, ut dudelke van mich
Ik bin en bliëf kepot van dich
Dich bis mien dudelke, mien snubelke, ut dudelke van mich
Ik bin kepot van dich
Veur mich bis dich heej op dees aerd
Mier as unne groëte goldklômp waerd
Dich bis ut dudelke van mich
Ik bin en blief kepot van dich.

Weej dinke dök verschillend
euver iets det neet besteit
Weej zegge zwiëgend dan zoevuul
Wies det ’t neet mier geit
Inens knalt dan de zekering
ein eine guf ’t beej
Dan krieste weer de kriebels
En same zinge weej.
Kôs ik de weurt maar vinde
Um te zegge waat ik doch
Dan klaorde dök d’n hemel op
Weg waas die dieke lôch
Want zôn kleine kleinigheid
Is dök de praot neet waerd
Maak dich toch neet diek
Veur daen korten tiëd op aerd.

Teks en Meziek: Ben Verdellen.
Gezônge: Ben Verdellen.