Twië name

ik weit ’t nog good, lang geleje,
ik zeen nog dae’n beukebaum staon,
twië name dao- in oetgesneje,
det had ik oët leefde gedaon.

Die kleine dinger oet ös jonge jaore,
Vergaet ik neet, die rake noëts verlaore.
De riekdöm dae toen in ös jeugf is opgespaard,
Blief in de schatkis van ös hert veurgood bewaard.

Dae’n baoveste naam waas det blondje,
Ik zeen nog zien leeflik gezich.
Waat waas ik verkikkerd op göndje,
Dao onder dae naam waas van mich.

Zoë woelste dien leefde verklaore,
Umdet ’t veur iëwig dan scheen.
Waat zoel d’r van um zien gewaore,
Ik heb Göndje noets mier gezeen