Ut Kepelke

Vers:
Ik zeen dich in gedachte nog wies dich ein leedje zóngs
Wies dich gelökkig lachend aan ’t ald fornuuske stónds
Of wies dich langs dae zandwaeg leeps dae nao ’t kepelke geit
Wao ’t bengske wao ’s dich mich hebs liere baeje now nog steit
De wind zingk in ’t kaore en ’t baekske det zingk mit
’t of ik in gedachte weer beej ’t ald kepelke zit.

Refrein:
Wao mien mooder mich gelierd haet um te baeje
Wie ’t laeve det altièd van mich verlangk
Auk al kint ze mich eur leefde neet mier gaeve
Toch dink ik dök nog stil mien mam dich bis bedank.

Vers:
En as de zomeraovendzón eur letste straol luuët gaon
door rame van ’t kepelke wao wat bótterbleumkes staon
Vertelt ’t Limburgs lendje stil ein jeugverhaol aan mich
dan zeen ik in die letste straol mien mooder eur gezich
Dan is ’t of ze zegge wil: ‘ vergaet dit plekske neet
wao ik dich wieste klein waas op ’t bengske kneele leet.’

Straks zal ik met mien kindera uk nao ’t klein kepelke gaon
wao ik met zwart gevouwe hand met mooder heb gestaon
dan zal ik auk mien kinder liere baeje op die bank
die bank die dao al jaore steit meschien al ieuwe langk
Och doezend van die plekskes zien d’r in ós Limburgs land
wao idderein nao toe geit met ein veldbloom in de hand.