Ut Paeterke

Waas vruuger det ouk zoë beej ôg’
As ut paeterke ôs thoës bezôch,
nae det vergaet ik neet.
Dan woort gelache en gepraot
en smeis gevraog um gôje raod
in oore van verdreet.

Hae kwaam dan zoë maar aangeweijd,
gewoën veur de gezelligheid,
en drônk em teske mei.
Nao ’t lache um de liste wiets
sprông hae waer op d’n damesfiets.
Toen droog hae nog de pij

En zooge we um in gen waek misschien,
dan zagte weej: wat zoel d’r zien’
Wae wet, mankeert um wat.
Dan waas hae ôs hoës veurbeejgegaon
en zooge weej dök zien fietske steen,
wao eine kranke um nuëdig had.

Nôw is deti dan verleejen tiëd.
Weej zien daen beste vrind nôw kwiët,
ut paeterke is doëd.
Hae waas zoë good veur idderein,
dae mins zoë nederig en klein,
as priester waas hae groët.

Tekstdichter: Frans Boermans